گل گاوزبان

نام علمی : Anchusa ,Borago officinalisl

اسامی دیگر :

به فارسی «گل گاو زبان » و «دیم هاج» و در کتب طب سنتی با نام های «لسان الثور» و «دیماج» نامبرده می شود.

نام انگلیسی :

Seabugloss,Borage,Borage,African,Bugloss,Anchusa, Ox-tongue

طبیعت گیاه : طبق نظرو رأی حکمای طب سنتی گل گاوزبان گرم و تر می باشد و خشک آن گرم و خشک است.

خواص گیاه :

در چین از گل های این گیاه بعنوان معرّق و برای نرم کردن سینه به صورت دم کرده مصرف می شود. در هند به عنوان مدّر استفاده می شود. خیس کرده ی آن را برای تصفیه ی خون می خورند. ریشه آن را کوبیده و له کرده و آن را برای تحلیل ورم ها، به خصوص روی مفاصل می گذارند.

در ایران از این گیاه به عنوان آرام بخش و برای تنظیم و تقویت کبد و برونشها در زکام و تسکین سرفه، بی اختیاری دفع ادرار و به منظور دفع سموم از بدن ،می خورند. حکمای طب سنتی معتقد هستند که معرّق، مدر و آرامبخش است.

تمام اعضای گیاه به خصوص گل های آن مفرح و مقوی اعضای رئیسه بدن است و مسهل ملایمی برای صفرا و سودا می باشد و برای بیماری های سوداوی، سرسام و با خود حرف زدن، وسواس، مالیخولیا، خشونت در گلو و سینه ،سرفه، تنگی نفس، یرقان، سنگ کلیه و مثانه اثر مفید دارد. دم کرده ی آن با نبات یا شکر و یا عسل برای رفع خشونت سینه و نای، سرفه و تنگی نفس بسیار مفید است. گل گاوزبان خاصیت کاهش قند خون هم دارد.

افزودن نظر


کد امنیتی
تصویر جدید

بازگشت به بالا